De mooiste hoofdstad van de wereld

Jayapura, de mooiste hoofdstad van de wereld die ik ooit – natuurtechnisch – heb gezien. Prachtige zee, bergen en oerwoud met glooiende wegen van het ene stapeltje huizen naar het andere.  Een stad tussen de bergen om een baai die uitmondt in zee. Prachtige uitzichten, leuke verborgen restaurantjes en internet barretjes met natuurlijk prachtig weer.

Baai in Jayapura
Baai in Jayapura

We hadden hier een korte transfer vanuit Biak en gaan daarna door naar Wamena, Baliem Vallei.

Transfers
Transfers

Heel bizar om op te staan in Biak en aan je ontbijt te zitten naast de zee, te wachten totdat je je vliegtuig hoort landen,  daarna spullen pakken en naar het Vliegveld te wandelen en instappen. Wat relaxed is dat zeg😎.

Het hotel in Jayapura is zeg maar high-high-end, met 6 verdiepingen, airco, warme douche en super kingsize bed met te veel kussens. Bij aankomst viel de stroom uit en ze hadden problemen met de generator dus totdat de stroom gefixed was kon je niet met de lift naar je kamer. Dus het werd gezelig vol in de lobby.

Regels bij uitvallen van de stroom in de lift

Na ons welkomstdrankje van onbekende origine, bleek onze kamer pas om twee uur klaar te zijn. Het was nu 9:00 uur. Dus moe en brak dat we waren – mijn eigen schuld ik had tot 1:30 liggen lezen en om 4:00 stonden we weer op – dus in overtuigende toon duidelijk gemaakt dat als je een taxi stuurde om mensen op te halen ze vaak dan ook gelijk naar een kamer zouden willen… Er was nog een rookkamer vrij dus wij mazzel. Hier heerlijk in alle rust bijslapen en rond vier uur bij het zwembad gaan zitten.  Jaja, dat was ik nog vergeten te vertellen: zwembad naast de zee en terwijl de zon achter de bergen verdween, genoten van deze relaxed plek met zwemmen en lezen.

Lobby van hotel

Ondertussen had Hugo plekjes uitgezocht waar het leuk was om te eten. Lang leve Wi-Fi.

Hugo vertelt
Op een soort pralen langs de kade naast het hotel waren diverse restaurantjes gevestigd. Aan de kade kant zit er gewoon een grote opening waar je binnenloopt. Wij vol enthousiasme het uitgezochte etablissement binnendenderen om door zo’n 30 paar hele nieuwsgierige donkere ogen aangestaard te worden; afgehuurd…sorry.

Vis eten
Vulkano!!😨

Niet getreurd, daarnaast was ook een hartstikke leuke tent te vinden.  Tafeltje aan het water en zelf wat visjes uitkiezen uit de ijsbak buiten die daar ook vakkundig op de bbq gedropt werden. Het tafereel van interne logistiek was boeiend. Naast de ingang zat een soort moeder oversten in een apart hokje wat wel op een soort tempeltje leek. Zij toverde met de bonnen en rekenmachine om ondertussen de bediening continu te instrueren. Misschien door het contrast in formaat tussen hen en deze moederkloek en de gezindheid van instructies en draverij kwam toch de oempaloempa associatie boven. Sorry. Maar de visjes waren geweldig. Bord met sausjes er bij (voorzichtig! Type “lava” staat er nooit op vermeld) en mooi uitzicht over de baai en bebouwing aan de overkant bij nacht. Uiteindelijk heeft een locale podiumheld ons met een dusdanige verkrachting van “falling in love” (wallin in low) weten te verdrijven. Ze doen hier aan fonetische covers. Of karaoke, doorgaans ook net zo fonetisch.

Op de terugweg besloten even rond te kijken of we onze contante centen konden aanvullen. Niet een, maar liefst vijf pinhokken rond ons kruispuntje. Dus hier staan ze allemaal. Nu zijn dit of heuse kamers vol pindozen waar je vanaf de straat, langs de vaak dubbele bewakers zo binnenstapt of het is een soort ingebouwde telefooncel formaat. Maar hoe dan ook geven ze hier de uitdrukking “cold hard cash” letterlijke navolging. Allemachtig wat is het daar koud, de biljetten krijg je zowat als ijsklomp aangeleverd. Maar goed, zo hou je wel het hoofd koel met al die miljoenen in je handen.

Bar jayapuro, hoog boven op het dak
Dakterras in jayapuro, hoog boven op het dak

Met onze nieuw verworven rijkdom liepen we met ons hoofd in de wolken en zagen daarom een dakterrasje bovenop de ons omringende 4 verdieping hoge bebouwing. Twee saloondeuren, een counter met verdwaasde mevrouw, 6 trappen en een aquarium later zaten we op het verhoogde vlondergedeelte van het dakterras coffie cafe. Top, eindelijk een lekker bakkie en niet van die vunzige oploskoffie. Koffie Vietnam belooft wat, na een week behelpen was ik wel toe aan sterkte napal. Maar natuurlijk denkt Vietnam daar anders over. Beetje slap bakkie met veel melk en nog meer suiker. Maar met voorzichtig drinken en niet roeren altijd nog beter dan het surrogaat tot nu toe.

Vanaf hierboven kon je prachtig alle omlegen lichtjes in de duisternis zien. Het effect werd bekrachtigd door de immens hoge krukken en tafeltjes. In combi met de enigszins provosorisch uitziende railingen en de plaatselijke traditie van stroomuitval (is best donker) moet je echter geen hoogtevrees hebben.

Ons aperitiefje hebben we dan maar in de buitenlounge van het hotel, schuin boven het zwembad genoten in de vorm van een cocktail en dubbele gintonic. Totdat we hier dus die overeenkomst van het karaoke mochten ontdekken, uitgevoerd met nog groter enthousiasme. Bedtijd dan maar.

 

 

2 comments

  1. Ha mooi. Vietnamezen kunnen geen koffie brouwen. Tenminste, ze kunnen het wel, maar gooien er inderdaad veel melk+suiker in. Koffie Americana zou ik eerder adviseren, als ze dat aanbieden.

    Klinkt reuze leuk allemaal.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *